Miś, którego dziecko zrobi samo.

Nagle do pracowni wbiegł zdyszany Elf.

– Mikołaju! Alarm! Alarm!

– Co się stało?

– Rudolf jest już gotowy, sanie czekają, a prezent dla Zuzi został spakowany!

– A Zuzia?

– Jeszcze o niczym nie wie!

– Na pewno?

Elf podbiegł do Wielkiej Księgi Świętego Mikołaja, zajrzał do niej i po chwili zawołał:

– Tak! Wszystko się zgadza. Zuzia nie ma pojęcia, że właśnie szykujemy dla niej taką niespodziankę!

Uśmiechnąłem się.

– Nie każmy jej dłużej czekać.

– Rudolfie, zaprzęg gotowy?

– Gotowy, Mikołaju!

– W takim razie… ruszamy do Zuzi!

Dzwoneczki zadźwięczały. Renifery odbiły się od śniegu. A sanie pomknęły przez rozgwieżdżone niebo, zostawiając za sobą błyszczący ślad.

Kiedy dotarliśmy do Twojego domu, Zuziu, Twój miś z niecierpliwością czekał na Ciebie, żeby stać się Twoim najlepszym przyjacielem. I wiesz co?

Muszę Ci zdradzić pewien sekret… Kilka dni temu w mojej pracowni wydarzyło się coś bardzo niezwykłego.

Jak co roku Elfy przygotowywały prezenty dla dzieci z całego świata. Nagle najstarszy Elf otworzył Wielką Księgę Świętego Mikołaja. Przez chwilę uważnie przewracał kolejne strony, aż w końcu uśmiechnął się od ucha do ucha i zawołał:

– Mikołaju! Znalazłem! Zuzia!

W tej samej chwili wszystkie Elfy przestały pracować. Zapadła cisza… Po chwili cała pracownia wybuchła radością!

– Hurra! To prezent dla Zuzi!

Nawet Rudolf z radości aż podskoczył.

– Dlaczego wszyscy tak się cieszycie? – zapytałem.

Najstarszy Elf uśmiechnął się i odpowiedział:

– Bo wiemy, że to będzie naprawdę wyjątkowy prezent. Taki, którego nie wystarczy tylko wyjąć z pudełka. Trzeba go samodzielnie stworzyć i włożyć w niego odrobinę swojego serca.

– W takim razie… do pracy! – zawołałem.

I wtedy rozpoczęło się wielkie świąteczne pakowanie. Jedne Elfy przygotowywały mięciutkie misie, inne składały malutkie sweterki, kolejne prasowały białe koszulki, następne pakowały kolorowe mazaki, a pozostałe starannie przygotowywały Dyplomy Świątecznego Opiekuna Misia.

A ja usiadłem przy moim drewnianym biurku i zacząłem pisać ten list właśnie do Ciebie, Zuziu.

Najstarszy Elf miał jeszcze jedno bardzo ważne zadanie. Do każdego pudełka wkładał małe czerwone serduszko.

– Po co ono? – zapytałem.

Elf odpowiedział z uśmiechem:

– Bo każdy miś powinien mieć serce… ale prawdziwa świąteczna magia wydarzy się dopiero wtedy, gdy Zuzia stworzy swojego własnego misia, włoży do niego serduszko i mocno go przytuli.

I właśnie wtedy wydarzyło się coś, czego jeszcze nigdy nie widzieliśmy… Wszystkie misie stojące na półkach jednocześnie poruszyły łapkami. Jeden cichutko zapytał:

– Czy to już dziś?

Drugi szepnął:

– Czy jedziemy do Zuzi?

A trzeci zawołał:

– Ciekawe, jakie dostanę imię!

Elfy roześmiały się.

– Jeszcze chwilkę! Najpierw musimy wszystko pięknie zapakować!